Koffie bij Renate

En het mijne..... Want het had weer wat in hoor, voor ik hier op dit prachtige plekje stond.... Ik had nog niet met Camilla gereden. Eerst was er de nieuwe draadboom  die nog in mijn auto moest worden aangelegd, (ja ja, vaktaal he) En toen werd het BAGGERweer. Maar vandaag en morgen wordt daar boven even de kraan dichtgedraaid. Dus dacht ik 'aanhaken, rijden, pootjes uitdraaien en klaar'. Voordat overmorgen de sneeuwstormen weer gaan losbarsten boven Nederland. Het liep ietsje pietsje anders.  Beetje spannend toch Zenuwachtig stond ik vanmorgen op. 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan' deed het niet vanmorgen. Ik heb nu wel even iets anders achter mijn Caddy hangen. Anderhalve meter langer, totaal nieuw aankoppelsysteem (keigeavanceerd...) en een heuse moeoeoeoeoeoever.  De caravanmeneer had me alles heel duidelijk uitgelegd. Dus daar gingen we. Natuurlijk stond de oprit van mijn buren én de hele straat voor vol met auto's vandaag. Maar, mooie...

Je denkt er wel eens over, gewoon een paar maanden er tussen uit piepen. Zonder iets te hoeven, te moeten, zonder verplichtingen. Maar toch doe je het niet. En al zeker niet als je zelfstandig ondernemer bent..... Je toko moet blijven draaien. Toch? Je klanten (vind ik een rotwoord...) rekenen op je. Elke week. Je kunt het niet maken om de boel een tijdje stil te leggen en het er even van gaan nemen. En toen kwam Corona. Ik ga daar niet al te veel woorden aan vuil maken. Er wordt al genoeg over geroeptoetert op social media, tv, radio. Ja, waar eigenlijk niet. En ik zal de laatste zijn die ontkent Corona een vreselijk fenomeen is. Maar toch.... geeft C mij toch ook heel veel. Een soort verplicht opgelegde sabbatical! Ik heb er bewust voor gekozen om mijn hondenschool dicht te doen tijdens de lockdownperiode. Omdat ik het zekere voor het zekere wil nemen. Ik ben mantelzorger voor mijn ouders en ik woon alleen. Reden temeer om gezond (proberen) te blijven. En dan hoeft er niemand 'on...

Vandaag was het, zo nog net op de drempel van 2020, een hele speciale dag. Voor mij, maar zeker voor een zeer gewaardeerde hondencollega en haar zoontje.  Na lang wikken en wegen heb ik deze maand besloten om mijn geliefde Calimero een nieuw spannend leven te gunnen bij een ander gek. En dat is lief bedoeld. Ik zal mijn verder kampeeravonturen gaan ondernemen met Camilla de Kip. Meer dan een caravan Hoe je toch verknocht kunt raken aan een stuk polyester met een paar wielen eronder. Maar toch is het zo. De afgelopen 4 jaar hebben we samen op hele mooie plekjes gestaan. Heb ik hem gekoesterd, opgelapt, gewassen, gezond gemaakt, vertroeteld en heb ik met veel plezier vele nachten in hem doorgebracht. Het is geen caravan, het is een beleving. Een persoonlijkheid. Een soort kind. (je mag nu stoppen met lezen en wat anders gaan doen. Dan kampeer je zelf niet en snap je niet waar ik het over heb) Een kind doe je niet zo maar weg. Je kind zet je niet op Marktplaats. Voor je kind ga j...

Die zin dwaalt al een tijdje door mijn hoofd. Iedereen die kinderen heeft krijgt meteen de associatie met dat ene boek.  Dat boek waarin de ontwikkelingsfases van een baby naar een kleuter worden  beschreven in 'sprongetjes'.  Nou, uit ervaring kan ik mededelen dat die sprongetjes niet ophouden bij de kleuterfase :-). Die gaan gewoon een leven lang door! Ik heb al op vele vlakken een ontwikkeling doorgemaakt, maar ik wil het nu even hebben over het ondernemerschap. Sinds januari 2012 heb ik al een eigen onderneming. Begonnen met een webshop in hondenspeelgoed, en al heel snel volgde de speurhondenschool die groeide en groeide. En er volgde naast het speuren ook nog neuswerk en advieswerk.  Er kwamen en gingen honden in dit huishouden, en deze en de vele honden die ik in mijn lessen zie, brachten inspiratie en nieuwe inzichten. Mijn visie op hoe ik met honden en mensen wilde werken werd steeds duidelijker en belangrijker voor mij. Mijn visie werd een missie. Ik heb z...

Sportvrouw van het jaar zal ik nooit worden vrees ik.  Ik heb bewondering voor die mensen die drie keer in de week naar de sportschool gaan. En dat nog leuk vinden ook! Toch heb ik in mijn leven al heel wat sportpogingen ondernomen. En sommige waren best leuk en heb ik redelijk lang volgehouden. Even een lijstje van wat ik zoal heb getracht te doen: Volleybal (best lang, in mijn jeugd) Paardrijden (heel lang! Ik was een echt paardenmeisje tot mijn zoveelentwintigste. Toen ben ik er in korte tijd iets te vaak iets te hard afgekegeld. En toen was het wel even klaar. Zeker na die zware hersenschudding) Callenetics (lekker op een matje liggen en je been opzij optillen en dan steeds 3 cm op en neer bewegen, leek me wel wat, maar was LOEIzwaar) Kunstzwemmen (echt maar een blauwe maandag, ik ben geen held in het water) Ballet (toen ik een ienieminimeisje was) Sportschool ja echt, op die apparaten. Zó enorm geestdodend! En dat was het wel zo'n beetje. Jaren geleden heb ik al eens een ...

Komt ie: Even een knuppel in het hoenderhok gooien. Ik heb een hékel aan de decembermaand.  Met zijn commercie en zijn gruwelijke kerstmuziek, die trouwens al vanaf half november overal door je strot geduwd wordt. En met zijn opgedrongen 'gezelligheid en saamhorigheid'. Met zijn inmiddels ook al niet meer zo fraaie sinterklaasfeest. Met als toetje het door mij en alle dieren in Nederland gehate vuurwerk.  Ik ga het er niet over hebben hoe dat allemaal zo gekomen is, want elke beetje huis-tuin-en keukenpsycholoog snapt dat dit niet al bij mijn geboorte op deze manier in mijn genen verankerd zat. Alle decemberhaters zullen zo hun eigen redenen hebben, maar ik weet heel zeker dat ik niet alleen sta in deze opinie.  En mijn weerzin wordt elk jaar groter.  Dus daar moeten we iets aan doen. Ik heb me al een aantal jaren geleden voorgenomen om dat depri decembergevoel niet meer de overhand te laten krijgen. En dat bereik ik meestal door alternatieven te bedenken waar ik BLI...

Ook wel 'overgang' genoemd. Mannelijke lezers: als ik jullie was pakte ik nu mijn motor, sportwagen, golftas, fiets of benenwagen en ging ik nu even wat anders doen. Niet? Ok. Eigen keuze he.  Het was altijd iets wat nog héél ver weg was. Iets van 'oude vrouwen'. Iets waar ik echt niet aan wilde denken. Want dan hoorde ik ook bij die categorie. Dus ik negeerde de signalen. Zo lang als dat mogelijk was. Want ik VOEL me helemaal niet de leeftijd die ik ben: 54 jaar. Ik voel me nog steeds een jaar of 40. Ik kan alles, ik hoef nergens rekening mee te houden. Ik ben gezond en mankeer niks. In mijn 40-jarig brein dan. De schil aan de buitenkant laat toch wel wat meer gebruikerssporen zien dan ik me bewust van ben (wil zijn). Jackfruit Gisteren bijvoorbeeld. Ik liep door de AH op zoek naar een blik Jackfuit. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt een vrucht te zijn die kan fungeren als vleesvervanger . En omdat ik nu in een kook-uitprobeer-periode zit ben ik allerle...