Koffie bij Renate

Ik ben een bezige bij. Altijd al geweest. Er liggen altijd wel enkele plannen en/of projecten op de plank. En altijd is er die gedrevenheid in mijn lijf die zegt dat die plannen af moeten. Toch lukt dat niet altijd. Zo loop ik al maanden om een keukentrap heen die geparkeerd staat op mijn overloop.  Een tijd terug vond ik dat er nu toch eindelijk een keer gordijnen op de logeerkamer moesten komen. En ik kan dan een uur nadat dit plan in mijn hoofd is opgepopt in de auto naar IKEA zitten. Ik weet dan ook precies wat ik wil hebben en ik sta een uur later met de benodigde spullen (en nog voor € 100,- aan níet geplande en zeker niet noodzakelijke artikelen) weer buiten.  Handyvrouw Hup naar huis. Bakje koffie en dan de boormachine mee naar boven. Samen met de keukentrap en de stofzuiger. Vol enthousiasme pak ik de juiste boor en stop die in het gaatje aan de voorkant van de Black en Dekker. Netjes alles afgetekend, trap uitgeklapt en boren maar. Hiiiiiiing... Hiiiiiiing... Jee zeg...

Het is al weer een aantal maanden (MAANDEN!) geleden dat ik mijn laatste blog schreef. 17 november 2021 om precies te zijn. Tja, druk druk, andere prioriteiten, verhuizingen en gewoon een vol hoofd. Daarom vrees ik dat jullie koffie nu wel flink is afgekoeld... Die van mij in ieder geval wel, want ik zit nu aan een icekoffie. Het is buiten namenlijk 27 graden. Op 19 mei. Gatverdámme! Dat betekent ook dat hier de achterdeur de hele dag open staat. Met een super geavanceerd vliegengordijn ervoor. Met dubbele bedrading. Kan nog geen fruitvliegje doorheen.  Zou je denken. Nee hoor. De huis-/stront-/paarden-/of welkmerkdanookvliegen met hun vieze smerige met bacteriën vol hangende zwarte behaarde lijven weten zich gewoon door het gordijn heen te wurmen. HOE DAN?? Reukvermogen Het schijnt dus zo te zijn dat vliegen enorm goed kunnen ruiken. Op 250 meter afstand kunnen ze al ruiken waar iets lekkers te halen is (poep, rottend eten, stinkende groenbakken óf een net leeggegeten etensbak va...

Het is 7.00 in de morgen. De wekker gaat niet af want ik hoef vandaag geen lessen te geven, en mijn agenda voor vandaag is leeg.  Heerlijk. Ik weet dat mijn bureau een puinhoop is en dat er in die stapel een aantal klussen ligt waar ik deze ochtend in alle rust met een lekkere cappuccino aan ga beginnen. Maar eerst lees ik nog even de laatste bladzijden van mijn boek uit.  Ik rek me nog eens uit en laat me dan toch uit bed glijden, schuif de gordijnen open en zie dat het regent. Mooi zo. Dan kom ik niet in de verleiding om weer in de tuin te gaan wroeten en is de kans aanzienlijk groter dat ik ook daadwerkelijk aan mijn bureaupuinhoop ga beginnen. Terwijl ik de trap afloop weet ik binnen een paar seconden dat mijn ochtend toch anders zal gaan beginnen dan ik zojuist had bedacht. Het stinkt in de hal.  HEEL erg. En ik herken de geur direct.... Het is de geur van een hond die in de afgelopen nacht heel erge buikpijn heeft gehad. En dat zelf heeft opgelost. Binnen.  Nie...

Komt ie: Even een knuppel in het hoenderhok gooien. Ik heb een hékel aan de decembermaand.  Met zijn commercie en zijn gruwelijke kerstmuziek, die trouwens al vanaf half november overal door je strot geduwd wordt. En met zijn opgedrongen 'gezelligheid en saamhorigheid'. Met zijn inmiddels ook al niet meer zo fraaie sinterklaasfeest. Met als toetje het door mij en alle dieren in Nederland gehate vuurwerk.  Ik ga het er niet over hebben hoe dat allemaal zo gekomen is, want elke beetje huis-tuin-en keukenpsycholoog snapt dat dit niet al bij mijn geboorte op deze manier in mijn genen verankerd zat. Alle decemberhaters zullen zo hun eigen redenen hebben, maar ik weet heel zeker dat ik niet alleen sta in deze opinie.  En mijn weerzin wordt elk jaar groter.  Dus daar moeten we iets aan doen. Ik heb me al een aantal jaren geleden voorgenomen om dat depri decembergevoel niet meer de overhand te laten krijgen. En dat bereik ik meestal door alternatieven te bedenken waar ik BLI...

Ook wel 'overgang' genoemd. Mannelijke lezers: als ik jullie was pakte ik nu mijn motor, sportwagen, golftas, fiets of benenwagen en ging ik nu even wat anders doen. Niet? Ok. Eigen keuze he.  Het was altijd iets wat nog héél ver weg was. Iets van 'oude vrouwen'. Iets waar ik echt niet aan wilde denken. Want dan hoorde ik ook bij die categorie. Dus ik negeerde de signalen. Zo lang als dat mogelijk was. Want ik VOEL me helemaal niet de leeftijd die ik ben: 54 jaar. Ik voel me nog steeds een jaar of 40. Ik kan alles, ik hoef nergens rekening mee te houden. Ik ben gezond en mankeer niks. In mijn 40-jarig brein dan. De schil aan de buitenkant laat toch wel wat meer gebruikerssporen zien dan ik me bewust van ben (wil zijn). Jackfruit Gisteren bijvoorbeeld. Ik liep door de AH op zoek naar een blik Jackfuit. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt een vrucht te zijn die kan fungeren als vleesvervanger . En omdat ik nu in een kook-uitprobeer-periode zit ben ik allerle...

In deze coronatijd bestel ik regelmatig mijn boodschappen online. Handig en veilig. Maar soms ben ik toch wat vergeten, óf heb zin in ongezonde dingen. Die ik dan NU wil hebben. En dan spring ik op mijn fietsje om die zak chips of die super súperslechte nogatinegebakjes te halen waar ik al uren over aan het fantaseren ben. Zwak gestel.  Ja, ik weet het. Wordt aan gewerkt.  Maar dan ben ik dus in de winkel waar ik een (verplicht) winkelwagentje pak. En daar slingeren soms nog wat weggegooide kassabonnen, reclamefoldertjes of boodschappenlijstjes in.  En dan kan ik de verleiding gewoon niet weerstaan. Ik móet kijken wat mijn mededorpsgenoot heeft ingeslagen. En op zo'n moment gaat mijn fantasie helemaal op hol ;-).  Neem dit briefje van deze meneer op leeftijd. Ik wéét gewoon dat dit briefje door een man is geschreven. Hij is 72 jaar. Heeft tijd genoeg om op zijn gemak aan de keukentafel een net lijstje te schrijven. Éen winkel per kant. Lekker gestructureerd en overzi...

Ik hou ervan.  Van dat lekkere spul in die flesjes, potjes en bussen. In de meest heerlijke geuren. Toen ik voor het eerst helemaal in mijn eentje op vakantie was met mijn minicaravannetje, vond ik dat ik het eigenlijk wel verdiend had om mezelf daar eens royaal op te trakteren.  Dus ben ik naar het centrum van de dichtstbijzijnde stad gereden en heb daar de halve Ritualswinkel leeggekocht.  Ik kan me zo even de naam van die geur niet herinneren, maar elke keer als ik iets daarvan gebruik zit ik weer voor mijn huisje op wielen en waan me weer op vakantie.  Een geval van een zeer geslaagde klassieke conditionering dus. Je weet wel, Pavlov, van die kwijlende hond en die bel.  Maar dat zijn niet de enige rituals waar ik van hou. Ik vind routines ook erg prettig. Terugkerende zaken waarvan je weet dat ze er steeds zullen zijn. Neem nou de ochtendgeluiden. De krantenjongen, of nee, krantenmán denk ik eerder, volgens de stevige rokershoest die ik om een uur of  z...