Koffie bij Renate

Vandaag was het, zo nog net op de drempel van 2020, een hele speciale dag. Voor mij, maar zeker voor een zeer gewaardeerde hondencollega en haar zoontje.  Na lang wikken en wegen heb ik deze maand besloten om mijn geliefde Calimero een nieuw spannend leven te gunnen bij een ander gek. En dat is lief bedoeld. Ik zal mijn verder kampeeravonturen gaan ondernemen met Camilla de Kip. Meer dan een caravan Hoe je toch verknocht kunt raken aan een stuk polyester met een paar wielen eronder. Maar toch is het zo. De afgelopen 4 jaar hebben we samen op hele mooie plekjes gestaan. Heb ik hem gekoesterd, opgelapt, gewassen, gezond gemaakt, vertroeteld en heb ik met veel plezier vele nachten in hem doorgebracht. Het is geen caravan, het is een beleving. Een persoonlijkheid. Een soort kind. (je mag nu stoppen met lezen en wat anders gaan doen. Dan kampeer je zelf niet en snap je niet waar ik het over heb) Een kind doe je niet zo maar weg. Je kind zet je niet op Marktplaats. Voor je kind ga j...

Die zin dwaalt al een tijdje door mijn hoofd. Iedereen die kinderen heeft krijgt meteen de associatie met dat ene boek.  Dat boek waarin de ontwikkelingsfases van een baby naar een kleuter worden  beschreven in 'sprongetjes'.  Nou, uit ervaring kan ik mededelen dat die sprongetjes niet ophouden bij de kleuterfase :-). Die gaan gewoon een leven lang door! Ik heb al op vele vlakken een ontwikkeling doorgemaakt, maar ik wil het nu even hebben over het ondernemerschap. Sinds januari 2012 heb ik al een eigen onderneming. Begonnen met een webshop in hondenspeelgoed, en al heel snel volgde de speurhondenschool die groeide en groeide. En er volgde naast het speuren ook nog neuswerk en advieswerk.  Er kwamen en gingen honden in dit huishouden, en deze en de vele honden die ik in mijn lessen zie, brachten inspiratie en nieuwe inzichten. Mijn visie op hoe ik met honden en mensen wilde werken werd steeds duidelijker en belangrijker voor mij. Mijn visie werd een missie. Ik heb z...

Sportvrouw van het jaar zal ik nooit worden vrees ik.  Ik heb bewondering voor die mensen die drie keer in de week naar de sportschool gaan. En dat nog leuk vinden ook! Toch heb ik in mijn leven al heel wat sportpogingen ondernomen. En sommige waren best leuk en heb ik redelijk lang volgehouden. Even een lijstje van wat ik zoal heb getracht te doen: Volleybal (best lang, in mijn jeugd) Paardrijden (heel lang! Ik was een echt paardenmeisje tot mijn zoveelentwintigste. Toen ben ik er in korte tijd iets te vaak iets te hard afgekegeld. En toen was het wel even klaar. Zeker na die zware hersenschudding) Callenetics (lekker op een matje liggen en je been opzij optillen en dan steeds 3 cm op en neer bewegen, leek me wel wat, maar was LOEIzwaar) Kunstzwemmen (echt maar een blauwe maandag, ik ben geen held in het water) Ballet (toen ik een ienieminimeisje was) Sportschool ja echt, op die apparaten. Zó enorm geestdodend! En dat was het wel zo'n beetje. Jaren geleden heb ik al eens een ...

Komt ie: Even een knuppel in het hoenderhok gooien. Ik heb een hékel aan de decembermaand.  Met zijn commercie en zijn gruwelijke kerstmuziek, die trouwens al vanaf half november overal door je strot geduwd wordt. En met zijn opgedrongen 'gezelligheid en saamhorigheid'. Met zijn inmiddels ook al niet meer zo fraaie sinterklaasfeest. Met als toetje het door mij en alle dieren in Nederland gehate vuurwerk.  Ik ga het er niet over hebben hoe dat allemaal zo gekomen is, want elke beetje huis-tuin-en keukenpsycholoog snapt dat dit niet al bij mijn geboorte op deze manier in mijn genen verankerd zat. Alle decemberhaters zullen zo hun eigen redenen hebben, maar ik weet heel zeker dat ik niet alleen sta in deze opinie.  En mijn weerzin wordt elk jaar groter.  Dus daar moeten we iets aan doen. Ik heb me al een aantal jaren geleden voorgenomen om dat depri decembergevoel niet meer de overhand te laten krijgen. En dat bereik ik meestal door alternatieven te bedenken waar ik BLI...

Ook wel 'overgang' genoemd. Mannelijke lezers: als ik jullie was pakte ik nu mijn motor, sportwagen, golftas, fiets of benenwagen en ging ik nu even wat anders doen. Niet? Ok. Eigen keuze he.  Het was altijd iets wat nog héél ver weg was. Iets van 'oude vrouwen'. Iets waar ik echt niet aan wilde denken. Want dan hoorde ik ook bij die categorie. Dus ik negeerde de signalen. Zo lang als dat mogelijk was. Want ik VOEL me helemaal niet de leeftijd die ik ben: 54 jaar. Ik voel me nog steeds een jaar of 40. Ik kan alles, ik hoef nergens rekening mee te houden. Ik ben gezond en mankeer niks. In mijn 40-jarig brein dan. De schil aan de buitenkant laat toch wel wat meer gebruikerssporen zien dan ik me bewust van ben (wil zijn). Jackfruit Gisteren bijvoorbeeld. Ik liep door de AH op zoek naar een blik Jackfuit. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt een vrucht te zijn die kan fungeren als vleesvervanger . En omdat ik nu in een kook-uitprobeer-periode zit ben ik allerle...

In deze coronatijd bestel ik regelmatig mijn boodschappen online. Handig en veilig. Maar soms ben ik toch wat vergeten, óf heb zin in ongezonde dingen. Die ik dan NU wil hebben. En dan spring ik op mijn fietsje om die zak chips of die super súperslechte nogatinegebakjes te halen waar ik al uren over aan het fantaseren ben. Zwak gestel.  Ja, ik weet het. Wordt aan gewerkt.  Maar dan ben ik dus in de winkel waar ik een (verplicht) winkelwagentje pak. En daar slingeren soms nog wat weggegooide kassabonnen, reclamefoldertjes of boodschappenlijstjes in.  En dan kan ik de verleiding gewoon niet weerstaan. Ik móet kijken wat mijn mededorpsgenoot heeft ingeslagen. En op zo'n moment gaat mijn fantasie helemaal op hol ;-).  Neem dit briefje van deze meneer op leeftijd. Ik wéét gewoon dat dit briefje door een man is geschreven. Hij is 72 jaar. Heeft tijd genoeg om op zijn gemak aan de keukentafel een net lijstje te schrijven. Éen winkel per kant. Lekker gestructureerd en overzi...

Ik hou ervan.  Van dat lekkere spul in die flesjes, potjes en bussen. In de meest heerlijke geuren. Toen ik voor het eerst helemaal in mijn eentje op vakantie was met mijn minicaravannetje, vond ik dat ik het eigenlijk wel verdiend had om mezelf daar eens royaal op te trakteren.  Dus ben ik naar het centrum van de dichtstbijzijnde stad gereden en heb daar de halve Ritualswinkel leeggekocht.  Ik kan me zo even de naam van die geur niet herinneren, maar elke keer als ik iets daarvan gebruik zit ik weer voor mijn huisje op wielen en waan me weer op vakantie.  Een geval van een zeer geslaagde klassieke conditionering dus. Je weet wel, Pavlov, van die kwijlende hond en die bel.  Maar dat zijn niet de enige rituals waar ik van hou. Ik vind routines ook erg prettig. Terugkerende zaken waarvan je weet dat ze er steeds zullen zijn. Neem nou de ochtendgeluiden. De krantenjongen, of nee, krantenmán denk ik eerder, volgens de stevige rokershoest die ik om een uur of  z...